"ਠਾਹ।" ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਮੈਂ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੇੜਿਆ ਹੈ। ਮੋਢੇ ਵਾਲਾ ਹੈਂਡਬੈੱਗ ਚਲਾ ਕੇ ਦੂਰ ਪਏ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਮਾਰਦੀ ਹਾਂ। ਹੁਣੇ ਸਿੱਧੀ ਕੰਮ ਤੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਹੁੰਮਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿੰਨੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਪਈ ਹੈ। ਮੁੜਕੋ-ਮੁੜਕੀ ਹੋਈ ਪਈ ਹਾਂ। ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਅੱਜ ਗਰਮੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਤੁਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ? ਵਾਟ ਵੀ ਕਿਹੜਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤੁਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੁਰਦੀ ਵੀ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕਾਹਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਸਵੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੰਮ 'ਤੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਕੰਮ ਤੋਂ ਘਰ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਅੱਠ (ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਦੂਰੀ) ਮੀਲ ਚੱਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਲੱਤਾਂ ਦੁੱਖਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਖੱਲੀਆਂ ਪਈਆਂ ਪਈਆਂ ਨੇ। ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਵੀ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਚੌਂਹ ਕਦਮਾਂ 'ਤੇ ਪਏ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਸਕਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਥਹਿੰ ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਲੁੜਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਕੱਪੜੇ ਬਿਤਲੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚਿਪਕ ਗਏ ਹਨ। ਪੂਰੇ ਜਿਸਮ ਚੋਂ ਐਨਾ ਮੁਸ਼ਕ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਦੁਰਗੰਧ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਹੁੰਦੀ। ਚੌਂਕੜਾ ਮਾਰ ਕੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਕੋਟ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਲਾਊਜ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਇੰਝ ਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਸਾਈ ਬੱਕਰੇ ਦੀ ਖੱਲ ਉਤਾਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਟਨ ਅਤੇ ਜਿੱਪ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠੀ-ਬੈਠੀ ਹੀ ਟੇਡੀ ਜਿਹੀ ਹੋ ਕੇ ਝੁੱਲ ਵਰਗੀ ਮੋਟੀ ਤੇ ਤੰਗ ਜ਼ੀਨ ਨੂੰ ਉਤਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਪੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਸੀ ਪਈ ਹੈ। ਅੰਮੀ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਪਤਲੂਨਾਂ ਪਾਈਆਂ ਦੇਖਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਕਟਾਖਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
"ਹੂੰਅ!" ਇਸ ਪੈਂਟ ਨੂੰ ਲਾਹੁਣ ਲਈ ਨਿਆਣਾ ਜੰਮਣ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਘੰਟੇ ਦੀ ਲੰਮੀ ਸ਼ਿਫਟ ਦੇ ਥੱਕੇਵੇਂ ਪਾਰੋਂ ਹੱਡੀਆਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋਈਆਂ