ਮੈਕਸ ਆਪ ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦਿਹਾੜੀ ਪੱਬ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵੀ ਘਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੜਦਾ। ਪਰ ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ’ਤੇ ਪੂਰੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਘਰੇ ਰਹਿ ਕੇ ਦਾਰੂ ਪੀਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਸੀ। ਇਹ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਵੀ ਮੈਂ ਅੜ ਕੇ ਮੈਕਸ ਨੂੰ ਖੋਹਣ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿੱਤਾ। ਵਰਨਾ ਮੈਕਸ ਕਿੱਥੇ ਘੱਟ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ? ਉਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈਣ ’ਤੇ ਵੀ ਰੋਕ ਲਾਉਣ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਰਦਾਨਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਝੁੱਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਚਲੋ ਪੱਬ ’ਚ ਨਾ ਸਹੀ ਘਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੀ ਲਿਆ ਕਰੂੰ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭੀੜ-ਭੜੱਕਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਨਹਾਈ ਪਸੰਦ ਇਨਸਾਨ ਹਾਂ ਮੈਂ। ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਗੁਆਚ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਨਾ ਤੇਜ਼ ਤੁਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੌਲੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਕਦਮ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਆਪਣੀ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਡ ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇੱਕਲਤਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਫ਼ਾਇਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਨਹਾਈ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹਜੂੰਮ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਬਸ ਗੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਬਿਗਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਵਸਤਰ ਉਤਾਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ਰੀਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ ਹੀ ਤਨਹਾਈ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਧਿਆਨ ਹੋਇਆਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਨਹਾਈ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਡਾ ਕੁੱਝ ਵੀ ਢੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਅਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੇਡਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਜਦੋਂ ਸਵੈ ਨੂੰ ਖੋਜਣਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਅੰਤਰ